Op deze pagina delen we persoonlijke verhalen en ervaringen. Ook plaatsen we hier de posts die we delen op Instagram en Facebook. Je hoeft dus niets te missen!
Verhalen, ervaringen en tips
Ziekte – Je hebt het niet alleen
“Maar hoezo ben jij ziek, mama? Je ziet er helemaal niet ziek uit, je hebt geen koorts en geen keelpijn. Ik wil ook wel eens een keer niet naar school!”
Het blijft lastig uitleggen waarom ik tijdelijk niet aan het werk ben, waarom ik ziek ben. Zolang het niet zichtbaar, tastbaar of feitelijk bewezen kan worden, is er ogenschijnlijk niets aan de hand. Constant voel ik dan ook de neiging om mijn thuiszijn te verklaren en te verdedigen. En hoewel je een volwassene prima kunt uitleggen wat er met je aan de hand is en waar die burn-out door ontstaan is, valt dat bij een negenjarige niet mee.
Eerst legde ik uit dat ik moe was, zo moe van het harde werken, maar ja hoe lang kun je moe blijven? Na de vermoeidheid probeerde ik uit te leggen dat mijn filter niet goed werkt, waardoor alle prikkels ongefilterd bij me binnenkomen. Die uitleg sneed hout, want daar heeft onze M. zelf ook problemen mee. In zijn situatie legde ik destijds uit dat iedereen een soort zandfilter heeft waarin emoties, gevoelens, gedachten en indrukken gezeefd worden. Bij de meeste mensen werkt die filter goed en komt er alleen fijn zand binnen, maar bij mensen zoals wij komen grote brokken, kiezels en grind in hun oorspronkelijke grootte binnen omdat onze filter niet goed werkt.
De uitleg bleek te hebben gewerkt, want de vragenstroom droogde op en langzaam wende M. er aan dat ik thuis was. Hij leek het zelfs gezellig te vinden. Zijn moeder die hem opeens naar school bracht, terwijl ze doorgaans op dat tijdstip allang naar haar werk was verdwenen. Zijn ritme was mijn ritme, dat was in al die jaren nog nooit voorgekomen dus plukte hij er overduidelijk de vruchten van.
Gezellig leek het, tot het moment dat hij slaapproblemen kreeg. Dagen achter elkaar tot elf uur wakker liggen door allemaal gepieker. Een hoofd dat tolt en tolt door het piekeren, dat herkende ik uit duizenden. Alleen had M. zelf nog niet door waar al zijn gepieker vandaan kwam. Avond aan avond probeerden we te praten en nieuwe afspraken te maken, maar verloren we toch telkens, uit onmacht, ons geduld. Je geduld verliezen kan gebeuren en hoeft niet erg te zijn, behalve als je een slecht werkende zandfilter hebt. Als die filter niet werkt, dan voelt boosheid van anderen als een klap in je gezicht. En dus werd het gepieker erger en de slaapproblemen groter.
Tot die ene avond. Voor de zoveelste avond op rij had ik me voorgenomen om rustig te blijven en dit keer lukte het zowaar. Ik besloot nu eens geen haast te maken met hem weer in bed te krijgen, maar ging er voor zitten. We waren met z’n tweeën, twee mensen met een grove filtermaling. We praatten en praatten, ik stelde vragen en M. gaf antwoord. Eerst de geijkte vragen en de standaard antwoorden, maar langzaam raakten we een dieper niveau. Zijn diepste gedachten kwamen bovendrijven en wat bleek? Sinds de dag dat hij begreep waarom ik thuis was, liep hij op eieren. Zo bang om mij verdrietig of boos te maken, want hij wilde vooral dat ik snel weer beter zou worden. En als hij zich nou eens als een engel zou gedragen, dan…. Mijn hart brak, want die arme lieve jongen zou toch mijn burn-out niet als een last moeten dragen.
Terwijl ik hem troostte en vertelde dat hij vooral een blije en positieve jongen van negen moet blijven, realiseerde ik me dat je nooit in je eentje ziek bent. Want hoewel ik het proces heel eenzaam vind, raakt de burn-out iedereen die me dierbaar is. Ook voor hen is het moeilijk omdat ze me niet echt kunnen helpen en omdat ze nooit weten hoe ik ’s ochtends mijn bed uit kom. En dus lopen zij op eieren, terwijl ik af en toe als een olifant door de porseleinkast banjer. Of denken zij dat zij juist als een olifant tekeer gaan wanneer ik weer eens onbedaarlijk moet huilen (om niks). Het is zo ingewikkeld voor iedereen. Ik wil dat zij hun leven gewoon leven en genieten van alles wat ze dagelijks meemaken, maar ik weet ook dat het niet zo werkt.
Die burn-out is van mij, maar heeft een veel groter bereik en dat maakt het niet makkelijker. Ik mag me er niet door laten tegenhouden want ik moet er dwars doorheen, maar ik wil zo graag dat mijn liefsten snappen dat het niet aan hen ligt. Als zij zijn wie we ze zijn en doen wat ze altijd doen, dan kan ik me achter hen verschuilen en op de achtergrond beter worden.
Eenzaam maar wel in geborgenheid, zo zie ik het. Niet alleen, maar beschermd door een cordon van liefde. En zolang het cordon een eenheid blijft, weet ik dat er over een tijdje niemand in huis meer op eieren hoeft te lopen!
Boosheid
Boosheid // Ruzies, boosheid of andere confrontaties kunnen hard binnenkomen bij een HSP en dus ook bij een hooggevoelig kind. Je kunt het niet voorkomen en je kunt een kind er natuurlijk ook niet tegen beschermen. Bij ons is het altijd een ingewikkeld moment: ik kan lang heel bewust met de situatie omgaan, maar op het moment dat de machteloosheid toeslaat dan kan ik licht ontvlambaar zijn. Dan overvalt mijn eigen boosheid me en walst het over Morris heen. Kort maar hevig om daarna weer rustig te worden en open te staan voor een dialoog. Gelukkig gebeurt het niet vaak want het is niet iets om trots op te zijn, maar soms is het ook wat het is. We praten er altijd over en ik geef hem de ruimte om zijn gevoel te uiten. Ik vertel hem dat boosheid erbij hoort en we samen kunnen zoeken naar hoe hij daar het beste mee om kan gaan. Hoe doe je dat in de klas als anderen ruzie maken? Hoe voel je je als iemand boos is op jou? Word jij zelf wel eens boos en hoe laat je dat dan merken? Want ook zelf boos zijn, hoort erbij. De oplossing hiervoor hebben we nog niet gevonden en als ik eerlijk ben, heb ik de oplossing voor mezelf ook niet. Ik vind confrontaties een van de ergste dingen in het leven, want ook bij mij komt dat hard binnen. Als iemand een tip heeft dan hoor het heel graag!
Zo help ik je juist niet
Lieve M,
Deze brief schrijf ik je omdat ik me besef dat ik het, de afgelopen dagen, niet goed heb aangepakt. Ik wil je zo graag helpen zodat je het op school iets makkelijker hebt, maar volgens mij help ik je juist niet. In plaats van je de ruimte te geven om thuis te kunnen ontspannen, bedenk ik allemaal dingen die je moet. We moeten ’s ochtends tafels oefenen, we moeten ’s middags een kwartiertje rekenen, je moet op tijd naar bed en je moet je concentreren.
Terwijl ik maar praat en praat en zeg hoe graag ik je wil helpen, zie ik dat bij jou de paniek in je ogen schiet. En wat doe ik? Ik praat door en geef je dus eigenlijk geen kans om mij te stoppen.
Hoe goed ik het ook bedoel, hoe vaak ik ook zeg dat fouten maken mag en dat niet alles altijd perfect hoeft te zijn, ik besef me nu pas hoe tegenstrijdig ik me gedraag. “Kom op M. net wist je 8×7 in een keer en nu weet je 7×8 opeens niet? Concentreer je nou toch eens!” Dus ik zeg dat fouten maken mag, om vervolgens een fout te bestraffen. Geen wonder dat je hoofd overloopt van spanning en dat spijt me echt heel erg.
Ik gun je de wereld, een wereld waarin jij ontspannen kunt leven zodat je kunt groeien en je jouw bijzondere eigenschappen kunt gebruiken in plaats van dat ze tegen je werken. De wereld heeft namelijk mensen zoals jij heel hard nodig. En ondanks dat ik al jouw mooie kwaliteiten zie, geef ik je toch het gevoel dat je het niet goed doet. Vind ik dat dan echt? Nee, absoluut niet. Integendeel, ik ben juist apetrots op jou. Trots omdat ik zie hoe je bent gegroeid en hoe knap jij jouw eigen filter hebt gebouwd. Alleen maak ik, net als iedereen, fouten en doe ik precies wat ik niet zou moeten doen.
Dus vanaf nu probeer ik het anders te doen. Als je straks thuis bent, dan lees je deze brief en daarna mag jij praten. Mag jij zeggen hoe je je voelt als ik weer eens praat en praat en praat. Ik wil je heel graag helpen en jij mag zeggen hoe. Dan zoeken we samen de juiste weg en beloof ik dat ik beter naar je zal luisteren.
Want M. onthoud een ding alsjeblieft, ik hou van jou met heel mijn hart en zal je als een leeuwin beschermen, zal je de ruimte geven als een vossenmoeder en zal op je vertrouwen omdat je dat verdient.
Dikke kus
Mama
Kijk eens goed
“Mama, je hoeft niet te blijven lezen hoor.” M’s opmerking brengt me even van mijn stuk. We lopen de trap op naar het klaslokaal en onderweg naar school heeft hij blijkbaar bedacht dat hij het verder wel alleen af kan. Deze nieuwe stap richting zelfstandigheid brengt me van mijn stuk op een positieve manier, want hoe anders was dit een jaar geleden. En wat is hij ontzettend ver gekomen! Verbazing maakt plaats voor trots, maar toch vraag ik voor de zekerheid of het echt niet nodig is.
“Nee mama, ga nou maar” en hij wendt zich tot zijn vriendjes.
Daar waar vorig jaar een ruzie in de klas hem kon ontregelen, aanschouwt hij het nu van een afstand en beseft dat dit niet voor hem of door hem is. Destijds zat hij met zijn gevoel er middenin alsof hij zelf de kern van de ruzie was. Dit schooljaar praten we wel dagelijks over de gebeurtenissen in de klas en elke ruzie komt aan bod, maar in de juiste proportie en met de nodige afstand. Om met zijn woorden te spreken: hij heeft een filter voor zijn gevoelens opgebouwd. Daar waar veel prikkels eerst keihard en onverwacht binnenkwamen, kan hij de negatieve prikkels inmiddels veel beter buitensluiten. Nog steeds ziet, merkt en voelt hij alles, maar door zijn groeiende zelfvertrouwen is niet meer elke prikkel voor hem bestemd.
Zijn eigenhandig gebouwde filter is geen hoog opgetrokken muur, maar een echte zeef die goede en kwade dingen steeds beter kan scheiden. Dit vult mijn hart met trots. Trots ben ik op M. die op zijn achtste al zo goed met zijn gevoelens om kan gaan, maar ook ben ik trots op ons als ouders. Want hoeveel mensen hebben ons niet gezegd dat hij vanzelf harder zou worden en dat alle situaties ergens goed voor zijn. Maar ik kan je zeggen, als je een kind ziet dat zo worstelt met het leven dat hij te weinig kind kan zijn, dan wordt het tijd om een pas op de plaats te maken.
Kijk eens naar het kind, neem eens de tijd om écht te kijken. Je zult merken dat je meer ziet dan in die tien minuten samen aan tafel of dat korte gesprek onderweg naar school. Neem de tijd en luister, luister goed en hoor wat ze tussen de regels door zeggen. En als het goed is, hoor je een blij en gelukkig kind dat ontspannen in het leven staat. Maar dat hoeft niet altijd zo te zijn, want een kind is uitermate goed in het geven van sociaal wenselijke antwoorden zodat je heerlijk om de tuin wordt geleid.
Neem de tijd om je kind te zien en als je iets ziet wat niet helemaal goed voelt, probeer het bespreekbaar te maken en kijk hoe je samen tot een oplossing kunt komen. De gevoelens van een kind zijn net zo belangrijk en serieus te nemen als die van ons volwassenen. En natuurlijk is niet iedere boze bui reëel en zijn er genoeg huilbuien die alleen maar ontstaan omdat iemand zijn zin niet krijgt. Maar hoe beter je kijkt en luistert, hoe beter je het kaf van het koren kunt scheiden en de rode draad in dit alles zult vinden. En die rode draad? Dat is het materiaal waarmee je aan de slag kunt. Is de draad wat dof, pak hem met twee handen op en behandel hem met zorg zodat hij weer gaat glimmen. Maar ook de sprankelende rode draad behoeft aandacht zodat hij blijft sprankelen. Want alle rode draden verdienen tenslotte een glimmend en sprankelend leven!
Slapen zonder filter
Voor de tweede dag op rij zit ik op de rand van de hoogslaper. Een voet slaapt inmiddels maar de reden waarom ik op het bed zit, is zelf helaas nog lang niet in dromenland. Hij woelt en zucht want hij maakt zich grote zorgen. Een kind van zeven dat zich zorgen maakt, het zou niet moeten.
De vakantie is voorbij en het normale leven begint weer. En juist dat normale leven zorgt voor onrust. Een nieuwe tafelindeling in de klas, weer naar de naschoolse opvang en dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn nieuwe bril. Onze hooggevoelige oogappel ziet als een berg tegen de start van het dagelijks leven op.
Na een nacht met zeker de helft van de slaapuren minder verwacht je dat op maandagavond de zorgen door de vermoeidheid zijn verdreven. Niets blijkt minder waar. Zelfs de positieve eerste dag met een herwonnen én een nieuwe vriendschap, maakten de zorgen voor dag twee niet minder. Opnieuw werd het een gebed zonder end en hoe je ook met hem te doen hebt, er komt een moment dat de emmer met geduld leeg is. Dat je ondanks je goede voornemen om rustig te blijven, toch ontploft en dan zijn de rapen gaar, heb je de poppen aan het dansen en is het einde zoek.
Meteen nadat mijn ontploffing heeft plaatsgevonden, heb ik spijt als haren op mijn hoofd en maakt alles weer plaats voor begrip en medeleven. Met dat gevoel was de avond ook begonnen, want arme jongen wat is het soms zwaar voor jou. Wat voor de één een rimpeling op het water is, is voor jouw een vloedgolf aan emoties en indrukken. Maar lief, wat heb jij hard gewerkt. Hard gewerkt om, zoals je zelf zegt ‘een filtertje’ te bouwen. Geen muur van een onneembare vesting, maar een zeefje om het leven iets meer gefilterd binnen te krijgen. Jij hebt de laatste maanden zoveel geleerd en dat prachtige groeiproces mochten wij van dichtbij meemaken.
Het gaat echt heel goed, maar blijkbaar heeft jouw filter soms ook vakantie en springt je piekerhoofd weer aan. Dan komen de zorgen boven drijven, vergeet je alle mantra’s en blijken nieuwe gewoonten nog niet genoeg ingesleten. En dat geeft niks, dat komt allemaal goed, maar besefte jij je dat ook maar. Besefte je maar dat het heel bijzonder is wat jij het laatste halfjaar hebt bereikt. En dankzij jou, realiseer ik me nu pas dat ik er zelf tientallen jaren over heb gedaan om onbewust die filter te bouwen. En weet je, lieve M, mijn filter is op sommige dagen ook zo lek als een mandje. Dan filtert hij niets, voelen opmerkingen als mokerslagen en brengt een blik van iemand me volledig uit balans. En als jouw filter met vakantie gaat, dan lift de mijne altijd een stukje mee. Tot de afslag (helaas) net ná de ontploffing, daarna trek ik aan de noodrem en rijd heel snel weer terug naar huis.
Jouw filter lijkt trouwens vandaag ook weer thuisgekomen, want het is inmiddels kwart voor negen en je slaapt! Mooie, zorgeloze dromen mijn lieve kind. Samen komen we er wel en ooit reizen we met de juiste filter hand in hand door het leven.
Thuis
Thuis zou een veilige haven moeten zijn. Raakt thuis uit balans? Denk dan niet dat een HSP (kind) dat niet merkt of dat een kind wel meebuigt. Praat erover!
Toen ik op een dag thuis kwam te zitten met een burn-out wilden we onze zoon daar niet mee belasten. Hij zou zich zorgen gaan maken en hij was net zelf in rustiger vaarwater belandt. Dus vertelden we alleen oppervlakkige dingen. Het duurde niet lang of hij begon vragen te stellen. Het bracht onrust met zich mee en de openheid die we zelf altijd zo waarderen in ons gezin, brokkelde af.
Uiteindelijk hebben we hem toch verteld wat er aan de hand was en wat een opluchting was dat! Nu kon hij met een gerust hart al zijn vragen stellen en konden wij hem op het hart drukken dat hij niet op zijn tenen hoefde te lopen om mij te ontzien. De openheid was terug en daarmee zijn vertrouwen ook.
Er dwars doorheen
Vanmorgen vertrok onze achtstegroeper op schoolkamp. Lang gevreesd en toch gekomen, zullen we maar zeggen. Hij had zeker veel zin, maar zag vooral grote obstakels. Van heimwee tot niet kunnen slapen en van niets lusten tot nachtelijke avonturen in het donker.
We hebben er over gepraat en geadviseerd om het zichzelf zo makkelijk mogelijk te maken. Go with the flow, voor zover dat gaat. Maar ja, soms is een situatie ook niet anders en moet je er doorheen. Dwars doorheen. Als ouders vinden we dat ook lastig, want je wilt hem het liefst met stootkussens en airbags bekleden.
En soms helpt het juist niet om er veel over te praten, omdat het allemaal nog zwaarder beladen wordt. Dus moet hij er maar doorheen en kan hij alle handvatten die hij inmiddels kent inzetten en misschien zelfs wel net zoveel plezier beleven als zijn klasgenoten!
De kracht van HSP
De kracht van HSP // Vaak focussen we op de negatieve kant van hooggevoeligheid. Dingen die je als HSP in de weg zitten, zoals snel overprikkeld raken. Hooggevoelig zijn is juist ook heel krachtig! Je bent een ster in het observeren van o.a. non-verbale communicatie, je kunt vertrouwen op jouw intuïtie en jouw oplossingen zijn vaak sterk onderbouwd juist door de diepgaande verwerking van informatie. Het is leuk om samen met je kind een lijstje te maken van alle positieve dingen. Positive vibes only!
(Instagram post 17 augustus)
Elk gevoel mag er zijn
Elk gevoel mag er zijn. Ook als het even niet uitkomt. Toen ik nog niet van hoogsensitiviteit had gehoord, heb ik best vaak de gevoelens van ons kind gebagatelliseerd. Waarom huilde hij praktisch altijd op de crèche, waarom durfde hij niet wat leeftijdsgenoten wel deden? Ik vond het vaak vervelend. Totdat ik over HSP leerde en steeds beter begreep hoe hij het leven ervaart. Sindsdien nemen we de tijd om te praten over situaties, reacties van hem en anderen. Zo hebben we een veilige omgeving gecreëerd waarin alle gevoelens altijd bespreekbaar zijn. Het heeft hem zekerheid gegeven en de kracht om zich te uiten.
(Instagram post 10 juni)
Eerste hulp bij HSP | kids 