Platform voor ouders van hooggevoelige kinderen
In groep 5 vertelde onze zoon Morris aan zijn juf waarom hij zich soms tijdens een toets zo slecht kon concentreren of gefrustreerd raakte. “Mijn hoofd zit vol toeterende vrachtwagens en achteraan staat er een die het antwoord weet, maar die hoor ik niet.” Hij was verdrietig en somber maar dankzij zijn uitleg, konden wij maar zeker ook zijn juf hem weer een beetje beter helpen.
(Instagram post 7 juni 2021)
Van glas
Oneindig veel twijfels heb ik geschreven over Sjors en de rest van de wereld. Over ongemakkelijke situaties, over mijn gevoelens maar ook voorzichtige stukjes over zaken die wringen en schuren. Een rode draad lijkt vaak de twijfel te zijn of mijn onzekerheid. Nu in onze zoektocht naar de beste hulp voor onze M. lijkt echter alles opeens op zijn plek te vallen. Niet alleen voor hem maar ook voor mij. Na een zoektocht van 41 jaar, soms bewust maar heel vaak onbewust, zag ik dit weekend plotseling de rode draad in mijn eigen leven.
Die rode draad wordt gevoed door mijn eigen hooggevoeligheid. Ik krijg het letterlijk benauwd van felle discussies, politieke debatten kan ik niet zien en ruzies in mijn nabije omgeving hebben een enorme negatieve weerslag op mij. En dus ben ik altijd aan het redderen, plooien aan het glad strijden en bij voorkeur probeer ik te verbinden om zoveel mogelijk spanningen voor te kunnen zijn.
Het is dus ook niet zo gek dat ik jaren geleden overspannen thuis zat nadat ik probeerde de sfeer op mijn werk goed te houden terwijl de twee directeuren elkaar in de haren zaten. Maandenlang probeerde ik om het leuk, gezellig en vooral luchtig te houden. Ik had natuurlijk met mijn gezond verstand kunnen weten dat ik mezelf een onmogelijk taak had opgelegd. Met de wetenschap van nu (lees: de afgelopen drie dagen) had ik destijds de gang naar de psycholoog anders moeten insteken. Er was niets te vinden in mijn jeugd, in mijn onzekerheid of mijn wil om te pleasen uit opofferingsdrang. Ik was bezig om mezelf te redden uit een situatie waarin ik dreigde te verzuipen. Ik wilde plooien glad strijken om het maar niet benauwd te hoeven krijgen. Eigenlijk had ik dus handvatten nodig om letterlijk en figuurlijk afstand te nemen.
Als ik nu terugkijk op de periode na mijn overspannenheid dan zie ik dat ik vooral voorzorgsmaatregelen neem. Situaties en spanningen voel ik haarfijn aan en ik probeer ze voor te zijn. Ik probeer harmonie te scheppen en mensen met elkaar te verbinden. In de, soms, ijdele hoop dat iedereen in pais en vree met elkaar leeft. Zoals Arthur Japin in Psychologie Magazine zo mooi zei: van glas te zijn, zo voelt het. Minder vanwege de breekbaarheid dan vanwege de doorzichtigheid. Je kijkt dwars door het leven heen, dwars door de muren die mensen hebben opgetrokken.
Maar ja, wat nu? Ik heb heel hard gehuild toen ik het las. Dit is het! Dit is wat ik doe en wie ik ben, mijn leven heeft zich er zo omheen gevormd. En dit is wat ik bij onze lieve M. ook zo herken. Hij zuigt spanningen en andermans emoties op als een spons om er vervolgens door verlamd te raken of van in paniek te schieten. Hij heeft handvatten nodig om zijn hooggevoeligheid om te zetten in een unieke kracht. De kracht van de verbinding, de kracht van de emotie. Want glas is misschien breekbaar maar oh zo bijzonder als je het maar poetst en met zorg behandelt.
Wij gaan aan de slag en zetten zorgen om in daadkracht. Ik kan niet wachten….
Dit verhaal is uit eind 2017 en vormt het begin van onze kennismaking met hooggevoeligheid. Onze zoon was angstig en gefrustreerd en trok de haren uit zijn hoofd. Wij waren ten einde raad maar wilden hem zo graag helpen. Professionele hulp (speltherapie) heeft hem geholpen maar het hooggevoelige aspect kwam pas veel later. Onderstaand verhaal vormt de verdrietige aanleiding.
Een beetje stuk
Noot van de schrijver: als ik onderstaande teruglees, dan leest het niet als Sjors Twijfelt. Dan mis ik een knipoog, een kwinkslag en mijn eigen schrijfstijl. Het zal je vanzelf duidelijk worden waarom ik nu zo ver van Sjors afsta.
Sjors zit een beetje stuk en als ik eerlijk ben mag je ‘een beetje’ wel weglaten. Ik voel me namelijk machteloos en dat is voor mij gekmakend. Want voor bijna alles heb ik een oplossing en ik kan overal een creatieve draai aangeven.
Wel kan ik als geen ander aan mijn eigen problemen voorbij sprinten en mezelf soms half-verwaarloosd op een stoep achterlaten, maar ik ren altijd terug om mezelf weer op te halen. Inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om patronen te herkennen. Tot het moment dat je compleet machteloos staat. Dat je niet genoeg én niet de juiste invloed hebt op een situatie. Dat je niet in iemands rugzak meekan om zijn leven in juiste banen te leiden.
Dan staat de wereld abrupt stil.
Dan is het alle hens aan denk en wordt de handrem een broodnodige noodrem. Wat er aan de hand is? Onze M. heeft het lastig op het moment, hij ervaart zijn schooltijd als stressvol en om hem te beschermen zal ik het hier verder bij laten. Een ding wil ik er nog wel over zeggen: hij wordt niet gepest. Ik moet er niet aan denken hoe machteloos je je dan voelt.
Zijn problemen zijn voor de meesten onzichtbaar. Voor ons hangen ze echter in knipperende neonverlichting boven zijn hoofd. Een kind hoort zoveel mogelijk een onbezorgd leven te leiden. Gelukkig kunnen we heel goed praten over zijn gevoelens en zijn ervaring met bepaalde situaties. Maar praten en slimme tips alleen zijn niet meer genoeg. Het is op een punt gekomen dat we elke dag angstig uitkijken naar het einde van de schooldag.
En omdat we zelf niet de handvatten hebben om hem de juiste hulp te bieden, zoeken we het elders. Vandaag gaan we beginnen. Beginnen met M.’s eerste stap naar een zorgeloze jeugd, naar minder beren op de weg en naar rust in het hoofd. Voor hem hopelijk een verademing en voor ons een stap richting een minder machteloos gevoel. Je wilt tenslotte als ouder het liefst altijd mee in die rugzak of met een sneeuwschuiver voor je kind uitlopen om de weg begaanbaar te maken. Hopelijk kan M. straks zijn eigen sneeuwschuiver bedienen en lossen de beren op als sneeuw voor de zon.
Sjors is dus even iets minder actief omdat het hoofd vol zit met sneeuw en beren en hordes. Ik hoop echter over een tijdje een heel mooi verhaal te kunnen schrijven over de fantastische ommekeer van deze periode.
Welkom bij Eerste hulp bij HSP (kids)! Deze website is bedoeld voor ouders van hooggevoelige kinderen die op zoek zijn naar ervaringen en tips van andere ouders. Wij hebben zelf een hooggevoelige zoon en de laatste jaren ervaren dat het niet altijd eenvoudig is om hier de juiste aandacht voor te krijgen.
Op mijn blog Sjors Twijfelt schrijf ik regelmatig over de dingen waar we tegenaan lopen, de dilemma’s die we hebben en de vragen die we eigenlijk nergens kunnen stellen. Uit de reacties maak ik op dat onze verhalen herkenbaar zijn en dat ze ook anderen kunnen helpen. En daarom heb ik Eerst hulp bij HSP (kids) opgezet. Een platform waar we ervaringen delen, informatie uitwisselen en handige tips verzamelen.
Het is de bedoeling dat dit een platform wordt waar iedereen met vragen of onzekerheden omtrent hooggevoelige kinderen terecht kan. Ouders, verzorgers, familieleden, leerkrachten, trainers etc. Ik zal veel informatie delen en de verhalen van mijn blog kun je hier ook lezen. Daarnaast is dit platform ook voor jouw verhaal en jouw ervaring! Wil je iets delen waar anderen ook iets aan kunnen hebben? Laat het me weten. Hoe meer ervaringen hoe beter. Samen maken we het leven van onze hooggevoelige kinderen prettiger.
Lieve groet,
Georgette
Eerste hulp bij HSP | kids